یادش به خیر، روزای اول سال تحصیلی پیش بود که تصمیم گرفتم وبلاگ قبلیه رو تعطیل کنم و اینجا بنویسم، خاطرات مدرسه و باهم بودنمون رو. کلی اسم پیشنهاد دادن و آخر به یاد ما چند نفر شد ما 5 نفر، چقدر آی دی ساختیم، آتیش پاره، دختر کوچه بغلی، پسر همسایه روبه رویی!!

حالا که دوباره اینجا رو شروع می کنم یه سال و خرده ای گذشته و جای 2 تا از بچه ها توی گروه دوستیمون خالیه، گاهی وقتا آدما میرن، ولی رفتنشون فهمیدنیه و قشنگ، ولی گاهی هستن، اما بودنی که عذابت میده، وقتی می دونی سر چیزی که نمی تونی توضیحش بدی باید محکوم باشی، نمی دونم چی شد که فهیمه فکر کرد اگه تجربیه و ما ریاضی دیگه محلش نمی ذاریم یا مینایی که هروقت خواستم باز بهش زنگ بزنم ترسیدم، چون هردفعه اونقدر از دفعه ی قبل پژمرده تر بود که ... بگذریم، زندگی تک تک ما مثل یه بزرگراهه و آدما توش با سرعتای مختلفی ویراژ می دن، وای به اون روزی که عزیزترین دوستات از باتو بودن سبقت بگیرن، حالام 5 نفریم، اینبار سبا و زهرا که کلاس اوله بگی نگی عضو گروهمونن، اما ... ترجیح می دم گوشه ی وبلاگ هنوز اسم مونا، مینا، فهیمه، منیره و مهسا باشه، چه فرقی می کنه، مهم با هم بودن نیست، مهم به یاد هم بودنه، حتی اگه فقط از جانب من باشه ...

این چند وقت که گذشت کلی اتفاق تازه افتاد که تا جایی که ذهنم بکشه ثبتشون می کنم، فعلا همین یه سلام باشه تا برسم به خدمتتون

مرا مهر سیاه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

قضای آسمان این است و دیگرگون نخواهد شد

من با توخوشم، تو خوشی بادل من،

از دست من و تو غصه ها خسته میشن!

سرگذشتمون شد مثل آخر سنتوری ............